In de medezeggenschapspraktijk kom je soms opvallende patronen tegen. Neem de vorming van het dagelijks bestuur. Die vindt meestal plaats aan het begin van een nieuwe zittingsperiode, precies het moment waarop het regelmatig misgaat.
Als nieuwsjunkie, vooral wanneer het mijn eigen beroepsgroep raakt, volg ik het proces rond advocaat Inez Weski op de voet. Het roept één intrigerende vraag op: hoe lang ben je in staat gedeelde geheimen écht geheim te houden?
Collectieve loonsverhogingen klinken als een prachtig idee. Iedereen krijgt er wat bij, niemand hoeft achter te blijven en de vakbonden kunnen een overwinning vieren. Het voelt rechtvaardig, solidair en vooral eenvoudig. Helaas werkt de economie niet altijd mee aan zulke sympathieke plannen en werkt een collectieve loonsverhoging vaak averechts.
D66, VVD en CDA presenteerden eind januari hun regeerakkoord voor 2026-2030. Onder de titel 'Aan de slag, bouwen aan een beter Nederland' wordt het er voor loonafhankelijken, en dat zijn de meesten van ons, niet beter op. Zeker niet als je je baan kwijtraakt en afhankelijk wordt van de sociale zekerheid.
Het zijn woelige tijden. De wereld staat in brand, dat staat niet ter discussie. Ook de medezeggenschap kan daarvoor niet de ogen sluiten, want organisaties in Nederland moeten zich hierop voorbereiden. Maar moeten we niet nog een stap verder gaan?
En daar gaan we dan: aan de slag. In een recordtijd wordt een kabinet gevormd en is het regeerakkoord gepresenteerd. Maar wel 'under construction': er zullen nog meerderheden moeten worden gevonden. Wel een goede aanleiding om eens vanuit medezeggenschapsperspectief te kijken naar dit epistel.
Het dilemma in or-land: hoe beter je samenwerkt met de bestuurder, hoe minder zichtbaar je invloed wordt. Soms zit de or zó dicht op het bestuur dat niemand meer ziet waar de één ophoudt en de ander begint. En precies dát is hoe je spruitjeslucht krijgt.
De afgelopen columns gingen over de perikelen die je als rolstoelgebruiker meemaakt. En die stapelen zich maar op… Op pad met de rolstoel voelt soms als safari; je baant je een weg door een oerwoud van regels en voorschriften, meestal niet in het voordeel van de rolstoelgebruiker.
Tijdens een training over organisaties en teams werd ik er weer aan herinnerd hoe vaak het ontbreekt aan een echt welkom. Medewerkers voelen zich niet gezien, er is geen oprechte belangstelling, geen aandacht voor een goede start. Als je geluk hebt, staat er op je eerste dag een bloemetje klaar. Maar vaker is er nog geen account aangemaakt, omdat de ICT hapert.
Steeds weer word ik geconfronteerd met bijzondere situaties vanuit mijn rolstoel. Op deze plek heb ik daarover al een aantal keren gerapporteerd. En nu weer. Deze keer over een 'noodsituatie' waar niemand mij uit kwam redden.
