Laatst kwam ik het magazijn van een van onze winkels binnen lopen en daar was het hilariteit ten top. Een groepje medewerkers was druk met elkaar in gesprek. Met rode wangen en twinkelende ogen riepen ze bijna naar mij: ‘Wij gaan Jumbo Monique op de kaart zetten!’ Aan de wand hing een aanplakbiljet waarop sportactiviteiten vanuit Jumbo werden aangeboden. En collectief werd besloten: wij melden ons aan.
Hoe anders was dit een paar jaar terug. Toen werden mijn ideeën nog net niet weggehoond, maar wel vaak als lastig en vooral als niet zo noodzakelijk gezien. Hoezo je sociale verantwoording nemen, daar hebben we toch helemaal geen tijd voor? Hoezo een inclusief medewerkersbestand, een stageplaats en een opleidinkje hier en daar is toch voldoende? Laat staan het composteerapparaat dat ik destijds aanschafte: hoezo de afvalberg verminderen, waarom nou compost en hoe wij met onze derving omgaan delen met de buitenwereld?
En toch zette ik door. Met vallen, opstaan en vooral veel leren. Over mijzelf, over mijn leiderschap, maar ook over het emotionele deel dat verandermanagement met zich meebrengt. In de boekjes staan alle stappen omschreven. Je weet dat er weerstand komt, maar waar ik echt niet bij had stilgestaan waren de emoties die loskwamen bij mijn mensen en ook bij mijzelf.
Maar ja, verandering komt tot stand door pijn of verlangen, vertelde een wijze man mij ooit”
En toch zette ik door, elke keer weer een stukje dichter bij het doel waar ik van droomde. Jaren terug had al een propositie geschreven over mijn bedrijf: wie wil ik zijn binnen het grote Jumbo, wat is mijn onderscheidend vermogen en waarom moeten mensen juist vooral naar onze winkels komen? Toen leek dit soms heel ver weg, maar een goede winkel was Zwaagdijk al vanaf het begin. Winkelbeeld altijd een 8, personeelskosten en derving op norm, maar ik droomde van meer. De supermarkt als spil in het lokale ecosysteem, als de nieuwe kerk. De plek waar mensen elkaar ontmoeten en waar verbindingen plaatsvinden. Waar je een goeie buurman bent door met lokale mensen samen te werken.
Deze werkelijkheid, die leefde in mijn hart, maakte dat ik niet opgaf bij tegenslag. Natuurlijk heb ik op het punt gestaan om de handdoek in de ring te gooien. Katsklaar was ik er soms mee. Maar ja, verandering komt tot stand door pijn of verlangen, vertelde een wijze man mij ooit. Ik denk dat in mijn geval de pijn te groot werd, waardoor ik durfde toe te geven aan mijn verlangen. En echt ging staan voor waar ik in geloofde. Dit resulteerde toen in de kreet ‘Wij gaan Jumbo Monique op de kaart zetten’.
Enfin, terug naar het magazijn, waar ik lachend beloofde dat het inschrijfgeld goed zou komen. Maar dat ze wel iets moesten verzinnen, iets ludieks, waarbij ons DNA naar voren zou komen. ‘Dit gaan we regelen, Mo’, zeiden ze, ‘een hartje op de aanvoerdersband, of een bandera met ons logo.’ Ze gingen helemaal los. Tijdens de rit naar huis realiseerde ik mij opeens: ik kan met pensioen, mijn verhaal leeft verder buiten mij om.
Al een poosje ervaar ik vanuit de buitenwereld veel interesse voor het anders-zijn van ons bedrijf en dan nu als bekroning deze bevestiging door mijn eigen mensen. Ook het enthousiasme waarmee ze elkaar uitnodigen om naar ons Jumbo Monique-feest te komen is goud. En terwijl ik in mijn auto zit, voel ik het echt: ik heb mijn klus geklaard. Successen in de buitenwereld zijn top, maar ze voelen in je lijf is goud!
Tijd voor nieuwe uitdagingen… ;) Maar daarover later meer!
