<P>Op het station in Amersfoort zoek ik vergeefs naar de gele vertrek- en aankomstborden. Maar waar ik ook kijk, ik zie ze nergens! Heeft mijn vader dan toch gelijk!? Eindelijk vind ik in een winderige hoek een aankomst- en vertrektijdencomputer. Vlak voordat-ie op zoek ging naar een toilet zei hij al dat de borden foetsie waren. Ik nog zeggen: pap ze zijn vast verplaatst, ik zoek ze zo wel effe als jij op de plee zit. Maar vind maar es een wc op een modern station. Trap op, trap af. Allemaal weggesaneerd of gecommercialiseerd. Zoals deze: alleen met gepast geld kun je erop. </P> <P>Oké, bedankt OV-management, ik heb het signaal begrepen. Ik ga mijn vader herscheppen tot een topfitte bejaarde. Eerst wat vingeroefeningen. Om kaartautomaten en touchscreen computers te leren hanteren. Dan volgt een zwaarder onderdeel: 400 meter hordelopen. Mijn vader moet de klapdeuren en draaideuren kunnen ontwijken en de trap als een tiener nemen. In het zwembad zal ik hem minutenlang onderdompelen. Plas leren inhouden. Harden tegen gure perrons. Korte sprintjes trekken om bejaardenrammers af te schudden is cruciaal. En verspringen natuurlijk. Zijn gewrichten zullen in het begin wat opspelen. Maar na zeven boerensloten zal hij me dankbaar zijn. Want dan heeft hij kans ongeschonden over de kloof te raken tussen perron en treintreeplank. </P> <P>Hartelijk dank dames en heren bedrijfskundigen van het OV-topmanagement. Aan uw impliciete oproep tot bejaardenfitness ga ik middels een straffe training gehoor geven.</P> <P>Ik schrik van een gedempte kreet. Zie dat mijn vader bij het verlaten van het betaaltoilet klem zit tussen de klapdeuren. Ze hebben ‘m op een zeer gevoelige plek in de tang. Blijf lachen pap, zeg ik. De training is begonnen.</P>