De verontwaardiging was vooral groot omdat de Nederlandse media tot op dat moment geen enkele aandacht had besteed aan de in de afgelopen weken gegroeide beweging, die zichzelf Occupy Wall Street had genoemd. Pas de volgende dag werden de Nederlandse media wakker en berichtten over het immense aantal arrestaties van 700 vredelievende demonstranten en langzaam druppelden berichten binnen wat zich er nu allemaal al afspeelt daar in het New Yorkse en hoe het zich verspreidt door de Verenigde Staten.

In navolging van protesten tijdens de Arabische Lente, tentenkampen in Madrid, Tel Aviv en elders bivakeert al meer dan twee weken een vaste kern van demonstranten in de nabijheid van Wall Street, die dagelijks protestdemonstraties organiseert. In de afgelopen weken hebben zich in Amerika flink wat vakbonden aangesloten bij deze protestbeweging. Wat ook gelijk sterke consequenties heeft. Zo was het bij de arrestaties van de 700 demonstranten onmogelijk om de gearresteerden af te voeren omdat de vakbond van buschauffeurs weigerde hier aan mee te werken.

Waar gaat het nu eigenlijk om bij die protesten? De Occupy Wall Street-beweging laat zich lastig politiek inkaderen. Zo twitterde men dat men niet de Libiral of Democratische Teaparty wilde zijn. En dat is maar goed ook want de enige vraag die ze neerleggen is er één van rechtvaardigheid en rechtvaardigheid kent geen politieke kleur. De vraag die men neerlegt is een eenvoudige: Hoe kan het dat de rekening van de wereldwijde crisis vooral wordt neergelegd bij mensen die hier part nog deel aan hebben?
Een terechte vraag lijkt me, zeker op een moment dat je ziet dat ondanks de crisis de allerrijksten gewoon rijker worden en dat de topsalarissen in de financiele wereld de afgelopen jaren flink zijn gestegen en nog steeds door blijven stijgen. Dit terwijl de gemiddelde loonstijging in Nederland amper de inflatiecorrectie heeft gehaald in de afgelopen 10 jaar. Waarmee we dus met zn allen stil zijn blijven staan en zo meteen mogen gaan inleveren, als we dat tenminste pikken.

In Nederland begint het wereldwijde protest ook langzaam binnen te dringen. Wat laat, maar goed wij zijn er de afgelopen 10 jaar in de politiek dan ook vooral goed in geweest om ons vooral met onszelf bezig te houden en de rest van de wereld om ons heen een beetje te vergeten.

Ik ben benieuwd of de (mede)zeggenschapsbeweging Occupy Den Haag in oprichting, verder komt dan Madurodam of dat we met z’n allen blijven slapen en navelstaren. Ik hoop dat ook in Nederland de vakbonden zich zullen aansluiten bij de Occupy-beweging. Zodat niet alleen de rekening van politiek en economisch mismanagement aan de kaak wordt gesteld maar ook het mismanagement bij bedrijven waarbij ook vaak éénzijdig de rekening bij de werknemers wordt gelegd en de beslissingsmakers en beslissingsnemers worden beloond met een riante vertrekpremie. Daarom: Occupy the Boardroom!