Intussen begint de ontslagen telefoniste aan een estafette langs de sociale instanties. Eerst maar eens inschrijven bij het UWV. ‘Mevrouw, het is maar de vraag of u recht heeft op 70% van uw loon. Wij lezen hier in uw dossier dat u een aanbod van uw directeur om mee te verhuizen naar Brussel heeft geweigerd. Te lange reistijden? Och… Bent u wel onvrijwillig werkloos?’

Ze belandt in de bijstand. Als telefoniste verdiende ze 1000 euro netto per maand. Nu moet ze het met 400 doen… Maar ze heeft mazzel. Ze komt haar ex-directeur tegen bij de Lidl. Hij klaagt over zijn autokostenregeling die is bevroren door de board. Door de hoge benzineprijs slurpt zijn Audi A4 aardig wat eurootjes, vindt-ie. ‘Tja,’ verzucht hij, ‘hoge bomen…’ Maar hij is de beroerdste niet. Staand bij de kratjes pils biedt hij haar een tijdelijke job aan als tweede assistente van de Brusselse directiesecretaresse. ‘Ik moet je wel wat lager inschalen. Crisis hè?’ Ze knikt begrijpend.

Thuisgekomen vertelt ze het goede nieuws aan haar man. Deze was postbesteller en is vorige week ontslagen. Nee, het sociaal plan was niet op hem van toepassing. Kale WW dan? Helaas. De ijverige UWV-beambten zijn er achtergekomen dat hij met zijn tig keer verlengd oproepcontract te weinig arbeidsverleden heeft opgebouwd. Dus moet hij op jacht naar een baan. Er gloort hoop want… een schoonmaakgigant biedt dynamisch werk in Brussel: kantoren van de EU schoonmaken. Hij en zijn ex-telefoniste, straks tweede assistente van de directiesecretaresse, zien het weer zitten. Op internet zoeken ze al naar een 2 kamerflatje in de Europese hoofdstad. Want volgens haar straks ex ex-directeur heeft Brussel de toekomst.