Natuurlijk trapte ik er niet in. Van een oudere collega had ik al afgekeken hoe dat afloopt. Met een junior ging hij op pad naar klanten. Binnen de kortste keren had het jonkie zijn accounts ingepikt. Mijn collega voelde zich overbodig en vluchtte in de prepensioenregeling die HRM hem voorhield. Junior blij (hij werd medior), werkgever tevreden (een medior is goedkoper dan een senior), collega in de put.

Waar het bij de indianen gewoonte was om oudere stamgenoten te eren, is het hier nationale sport om iedereen boven de vijfenveertig af te zeiken. Afgedaan, niet passend in de young and hip culture, niet flexible. Dus oprotten ouwe. Ga toch bingoënd pensionado spelen, maar nu mot je opzouten want je zit op mijn job.

Gelukkig ben ik nog te jong om ingedeeld te worden bij de babyboomers. Wat die mensen aan ellende over zich heen krijgen… Ze krijgen de schuld van de huizencrisis, de werkloosheid, de pensioenproblemen, worden voor luilak uitgemaakt en ze zouden op hun spaarcenten zitten. Mijn babyboomer vriend heeft recent de slag tegen de oprukkende jongeren gestaakt. Bij de zoveelste reorganisatie ging hij na pressie van het management akkoord met een ontslagvoorstel. Een twintiger en een dertiger hebben nu mijn vriends baan opgedeeld. Ieder is goed voor een maandsalaris van 4000 euro. Maar ja, ze willen ook vaak naar de night club en een bmw cabrio rijden. Een automerk waar mijn vriend alleen maar van kan dromen.

De vriend is weggevlucht naar de Ardennen. Hij kon daar van zijn laatste spaarcenten een tweedehands caravan bekostigen. De rest ging op aan alimentatie voor zijn ex omdat het haar niet lukt om op eigen kracht door het glazen plafond heen te breken. Met een stel uitgerangeerde Vlaamse babyboomers klust hij wat bij op de camping. Ze wassen de bmw’s van de vakantievierende yuppen.