Enkele voorbeelden uit de praktijk:

• Een ondernemingsraad vergadert dagen en kan niet tot een besluit komen.
• Een ondernemingsraad focust zich uitsluitend op het naleven van de wettelijke regels en laat de inhoud van de besluitvorming varen.
• Een ondernemingsraad komt onrealistische en slecht onderbouwde standpunten.

Ik spreek regelmatig bestuurders die zich ook wel afvragen: wat heeft het doorlopen van het medezeggenschapstraject nu eigenlijk (los van wettelijke verplichtingen) als meerwaarde opgeleverd? Draagvlak? Ik denk dat iedere ondernemingsraad er goed aan doet om op regelmatige basis en zeker na een groot advies- of instemmingtraject zijn eigen functioneren kritisch tegen het licht te houden. Daarbij zal de centrale vraag moeten zijn: wat heeft de medezeggenschap in dit traject (los van de eventuele formele positie) nu als meerwaarde voor de besluitvorming opgeleverd. Dit kan intern gebeuren, maar ook met een gesprek met belangrijke personen. Hiervan kan worden geleerd.

Op dit moment is innovatieve medezeggenschap een hot issue. Bij ontwikkeling van medezeggenschapstructuur speelt dit aspect vaak ook een rol. Wat draagt de ondernemingsraad bij ten goede van besluitvorming. En is dat wellicht ook niet de enige reden waarom we überhaupt medezeggenschap hebben?