Dochter ziek, ik bellen met de werkgever en gaf aan dat ik niet kon komen vanwege een ziek kind. Ik zou wel thuiswerken.

Na even wat heen en weer gediscussieer bleef ik volharden in mijn stellingname en enigszins nors legde de persoon aan de ander kant van de lijn zich neer bij dit ogenschijnlijke voldongen feit. De volgende dag op kantoor werd ik direct ontboden en werd ik er haarfijn op gewezen dat dit niet de relatie was die de werkgever met mij zocht. Hij hield niet van thuiswerk en vond dat ik maar moest regelen dat er altijd iemand klaar stond voor dit soort noodgevallen. Ik dacht dat de crèche daarvoor voldoende zou zijn, alleen met koortsend kroost kun je daar dan weer niet terecht. Het relaas van de werkgever aanhorend heb ik hem met de vingers gekruist op de rug beloofd dat ik iets zou regelen en besloot tegelijkertijd dat ik een volgende keer niet weer de discussie aan zou gaan en mij wel ziek zou melden. Die volgende keer is er nooit van gekomen omdat ik snel elders emplooi had gevonden alwaar zich dit probleem niet meer voordeed.

Het kabinet wil dat vrouwen meer en langer werken, schrijft ze in een persbericht en roept werkgevers en werknemers op om meer afspraken te maken over flexibel werken en telewerken. Als man ondersteun ik deze oproep graag omdat ik weet dat vrouwen niet de enige zijn die daar baat bij hebben.